در ادامه مطلب می توانید تکه هایی از ابتدای این پایان نامه را بخوانید

دانشگاه آزاد اسلامی

واحد تهران جنوب

دانشکده تحصیلات تکمیلی

“M.Sc.” پایان نامه برای دریافت درجه کارشناسی ارشد

مهندسی عمران – برنامه ریزی حمل و نقل

عنوان:

متدولوژی مسیریابی سیستم اتوبوسرانی سریع السیر (BRT) براساس به کارگیری الگوریتم های فرایابنده (متاهیوریستیک)

برای رعایت حریم خصوصی اسامی استاد راهنما،استاد مشاور و نگارنده درج نمی گردد

تکه هایی از متن به عنوان نمونه : (ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)
چکیده
نبود دسترسی مناسب و عدم انطباق با مسیر اکثر مسافرین به عنوان دو مشکل سیستم حمل و نقل اتوبوسرانی محسوب میگردد به طوری که با تأثیر مستقیم بر کارایی مجموعه سیستم حمل و نقل همگانی به ویژه در کشورهای در حال توسعه که سامانه اتوبوسرانی مهم ترین قسمت این سیستم حمل و نقل درون شهری می باشد؛ هزینه های اضافی فراوانی را نیز در زمینه های تراکم ترافیکی، اثرات زیست محیطی و به تبع آن آلودگی هوا، اتلاف زمان طولانی در مسیر سفر افراد، افزایش مصرف سوخت، استهلاک وسایل نقلیه و… برای حوزه مدیریت شهری در بر خواهد داشت. آن چیز که در این بین برای رفع این مسائل و ارتقاء کمی و کیفی سیستم های حمل و نقل همگانی، مهم می باشد، رویکرد مدیریت تقاضای سفر خواهد بود که البته در نهایت می تواند در افزایش مطلوبیت این بخش نیز تأثیر بسزایی داشته باشد. در این راستا، اولویت دهی به اجرا و احداث سامانه سریع اتوبوسرانی مانند تجارب موفق در سایر کشورها می باشد.
یکی از بسترهای مهم مطالعاتی برای پیاده سازی این سیستم، تعیین مسیر مورد بهره گیری می باشد که رکن اصلی هر سیستم حمل و نقل را تشکیل می دهد. در واقع می توان گفت مسیریابی، اولین گام قبل از هر گونه تصمیم گیری های بعدی در خصوص اجزای دیگر یک سیستم (به ویژه سیستم های سریع) می باشد، ضمن آنکه اهمیت این موضوع به واسطه کارکرد عملیاتی و اجرایی مجموعه و نیز مسائل موبوط به هزینه ساخت و بهره برداری دو چندان خواهد گردید. روش پیشنهادی این مطالعه با هدف تعیین مسیرهای بهینه (و نه شبکه خطوط) برای سیستم سریع اتوبوسرانی می باشد که با رعایت ملاحظات و محدودیت های شبکه معابر موجود، کمینه سازی زمان سفر کل سیستم را در نظر داشته می باشد و با در نظر داشتن مزایا و معایب رو شهای گوناگون، روشی جدید را ارایه نموده که تلفیقی از رویکردهای سنتی با شیوه ای جدید مبتنی بر الگوریتم های فرایابنده بوده و کاستی های روش های موجود را پوشش می دهد. گفتنی می باشد این پژوهش در خصوص تعیین ناوگان، برنامه ریزی زمانبندی حرکت، سنجش ارزیاب یهای مربوط به اثرات اجرایی شدن مسیر مورد نظر و… دخالتی نمی کند و وسعت دید مطالعات شامل ارایه امتداد واحد بدون در نظر داشتن اثر متقابل مسیرها می باشد.
روش مذکور بر روی شبکه منطقه 16 شهر تهران پیاده سازی گردیده و نتایج مطلوبی بدست آمد.
مقدمه
یکی از مسائلی که کاربران سیستم حمل و نقل اتوبوسرانی با آن مواجه هستند، کیفیت نسبتاً پایین سرویس دهی و خدمات این بخش می باشد. از سویی با در نظر داشتن آنکه این سیستم نوع غالب حمل و نقل همگانی در شهرهای بزرگ کشورهای در حال توسعه بوده و به دلیل درآمد کم اغلب مردم این شهرها، تنها شیوه حمل و نقل می باشد که با مبنای استطاعت مردم مورد بهره گیری قرار می گیرد؛ پس وجود و کاربرد آن برای بهره گیری کننده امری اجتناب ناپذیر می باشد. در نقطه مقابل با رشد سریع جمعیت شهرها و گسترش محدوده  آنها به مناطق حومه و نیز افزایش نیاز به سطوح خدمات متناسب با این تقاضا، لاجرم توسعه تسهیلات موجود و شاید ایجاد شبکه ها و سیستم های جدید و کارآمد را ایجاب نماید.
سیستم های سریع السیر اتوبوسرانی از شیوه های جدید حمل و نقل همگانی می باشد که با سرمایه گذاری کم در زیرساخت های مورد نیاز (در مقایسه با هزینه های اولیه سایر سیستم های حمل و نقل همگانی)، تجهیزات، توسعه های عملکردی و فناوری می تواند بستری را برای این سیستم فراهم نماید به گونه ای که عملکرد مجموعه اتوبوسرانی به کیفیت مطلوب و در جهت ترغیب به بهره گیری بیشتر کاربران برسد. قابلیت بالا، هزینه عملیاتی و نگهداری کمتر و نیز انعطاف پذیری، این سیستم را به وسیله ای در ردیف مترو و قطار سبک شهری در شهرهای بزرگ دنیا مبدل نموده که برخلاف اتوبوس های معمولی با ظرفیت و راحتی خود، جذابیت آن را دو چندان ساخته می باشد. بکارگیری سیستم های حمل و نقل هوشمند به مقصود بهبود و تسریع عملکرد اتوبوس، بهره گیری از تکنولوژی های جدید در سیستم رانش اتوبوس و سوخت های جایگزین، سرویس های مرتب و مستمر، ایستگاه های مجهز و راحت، جملگی باعث راحتی و سرعت بیشتر، مصرف سوخت و آلودگی کمتر و از همه مهمتر بهره گیری بیشتر از حمل و نقل همگانی می گردد. مهم ترین زیرساخت لازم برای راه اندازی سیستم سریع اتوبوسرانی، مسیرهایی با ویژگی های خاص و متناسب چنین مجموعه ای می باشد. بر این مبنا هدف پژوهش حاضر، ارایه روشی مؤثر جهت مسیریابی این سیستم با بهره گیری از روشهای فرایابنده می باشد که با اعمال و تلفیق کلیۀ معیارهای مطالعات گذشته، شیوه ای جدید را بکار گرفته می باشد.
فصل اول
1- مقدمه و معرفی
1-1- مقدمه
امروزه در بسیاری از شهرهای بزرگ از تراکم ترافیکی، آلودگی هوا، اتلاف زمان بسیار در مسیر سفرهای روزانه افراد، افزایش مصرف سوخت و استهلاک وسایل نقلیه و … به عنوان مهم ترین چالش های مدیریت شهری نام برده می گردد که البته هر یک به نوعی با رشد روزافزون جمعیت و به تبع آن توسعه شهرها و عدم تعادل بین تسهیلات حمل و نقل موجود و افزایش تقاضای سفر در ارتباط می باشد. به مقصود حل معضلات ترافیکی و مسائل اقتصادی- اجتماعی و زیست محیطی ناشی از آن، نیاز به یک سیستم مجهز و کارآمد حمل و نقل همگانی امری ضروری می باشد زیرا که برآورده کردن تقاضای بالقوه برای حمل و نقل بخصوص در کشورهای در حال توسعه، در گرو توسعه این سیستم می باشد. یک وسیله (سیستم) حمل و نقل همگانی نسبت به اتومبیل های شخصی در ازاء تعداد مسافر جابجاشده یکسان، سطح کمتری به خود اختصاص می دهد و انرژی کمتری هم مصرف می نماید. پس علاوه بر آنکه می تواند از ازدحام معابر بکاهد، در کاهش آلودگی هوا نیز تأثیر بسیار مؤثری دارد. ضمن آنکه با هزینه عملیاتی کمتر مقرون به صرفه نیز می باشد.
پس بایستی به سیستم حمل و نقل همگانی به عنوان یک راهکار کارآمد در این زمینه که بر خلاف خودروهای شخصی، در اختیار آحاد مردم جامعه قرار گرفته، تمام اقشار کم درآمد از آن بهره مند می شوند و همینطور تأثیر مؤثری در حل معضلات و معضلات ناشی از تراکم ترافیک اعمال می کنند؛ اهمیت بیشتری دارد. بهبود سیستم حمل و نقل همگانی در جهت افزایش کارایی آن گامی بسزا در رسیدن به اهداف مذکور می باشد و در این راستا طراحی سیستم در وهله اول قرار می گیرد. هدف از طراحی سیستم حمل و نقل همگانی اولا بهبود سیستم برای بهره گیری کنندگان موجود و ثانیا جذب مسافرین حمل و نقل شخصی می باشد. مزایای بالفعل و بالقوه در این بحث توجه کارشناسان بسیاری را به خود جلب کرده می باشد و بدین ترتیب این بخش از مهندسی حمل و نقل در کنار سایر بخ شهای آن سیر تکاملی خود را در می نوردد و گسترش می یابد.
در این راستا گونه های جدیدی به وجودآمده که با بهر هگیری از تکنولوژی روز دنیا و ارایه مجموعه ای ایمن و با قابلیت اطمینان بالا، راحت تر، ارزان تر و پاک؛ عده بیشتری را به بهره گیری از حمل و نقل همگانی و در رأس آنها سیستم های سریع ترغیب نموده که منجر به میسر شدن تمامی یا بخشی از مزایای ذکر گردیده می گردد. از طرفی دیگر، از آنجاکه مهم ترین قسمت سیستم حمل و نقل همگانی کشورهای در حال توسعه را سیستم اتوبوسرانی تشکیل می دهد و بهبود وضعیت مجموعه حمل و نقل همگانی ارتباط مستقیم با طراحی بهینه این سیستم دارد؛ ایده طرح بکارگیری سیستم سریع اتوبوسرانی شکل می گیرد.
سیستم سریع اتوبوسرانی یک شکل انعطاف پذیر می باشد که از چرخ لاستیکی در حمل و نقل همگانی سریع بهره گیری می کند تا یک سیستم یکپارچه و قوی را به وجودآورد [41]. این سامانه متناسب با محیط های پیرامونی و محلی که در آن راه اندازی می گردد، طراحی گردیده و می توانند در محدوده وسیعی از مسیر ویژه اتوبوسرانی تا خیابان ها و راه هایی که اتوبوس ها به صورت مختلط با سایر وسایل نقلیه سرویس دهی دارند، به اجرا گذاشته گردد. این در حالی می باشد که خدمات با کیفیت بالای ارایه شده توسط سامانه سریع اتوبوسرانی، معمولا با سرمایه گذاری همراه خواهد بود که بیشتر شهرها می توانند آن را در حوزه حمل و نقل همگانی تأمین نمایند. پس اجرا و احداث آن همواره به عنوان راهکار مفید توسط شهرهایی که به دنبال راه حل های حمل و نقلی مقرون به صرفه هستند، تعریف می گردد.
تعداد صفحه : 236
قیمت : 14700 تومان

 

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه عمران-سازه های هیدرولیکی:مقایسه شاخص آسیب قاب های بتن-آرمه و اعضای آن با استفاده از شبیه سازی عددی

***

—-

دسته‌ها: عمران